ورزش در دیابت نوع 1

در ورزشکاران مبتلا به دیابت نوع 1، انسولین زیر پوستی تجویز شده نمی تواند کاهش تدریجی ترشح انسولین را مانند فرد غیر دیابتیک که در طی فعالیت ورزشی ایجاد می شده، تقلید نماید همچنین تشدید جذب انسولین خارجی ( تزریقی) طی فعالیت ورزشی احتمال افزایش میزان و اثر انسولین را ایجاد می کند. از طرف دیگر اختلال ترشح انسولین و افزایش میزان هورمونهای بالا برنده قند خون طی فعالیت بدنی، ممکن است باعث ایجاد اختلالات متابولیک حاد شود.

افزایش میزان انسولین، تولید گلوکز در کبد را متوقف می کند و مصرف گلوکز را افزایش می دهد. در بیماران مبتلا به دیابت نوع 1 پس از گذشت چندین سال از شروع بیماری، کاهش ترشح هورمونهای متضاد انسولین و کاهش پاسخ سیستم خودکار به هیپوگلیسمی (کاهش قند خون) یافته شایعی است.

همراهی این پدیده ها با افزایش انسولین خارجی( تزریقی) می تواند هیپوگلیسمی ( کاهش قند خون) افزایش جذب انسولین از محل تزریق در اندام در حال فعالیت است و در حین ورزش که معمولا میزان فعالیت پا بیشتر از دست است، تزریق انسولین در پا میزان جذب بیشتر و سریع تری را طی فعالیت ایجاد می کند.از این رو پیشنهاد می شود، تزریق انسولین در محلی مانند شکم که فعالیت کمتری دارد صورت گیرد.

احتمالا تزریق روی شکم گزینه بهتری برای تزریق انسولین است اما به طور قطع جلوی هیپوگلیسمی را نمی گیرد. در مجموع بیماران دیابتی نوع 1 بایستی از تزریق انسولین در محل هایی از بدن که بیشتر درگیر فعالیت عضلانی است خودداری کنند، چون در صورت تزریق انسولین در عضلات درگیر، در طی فعالیت بدنی جذب انسولین افزایش یافته و بیمار را به سمت هیپوگلیسمی سوق می دهد.

با توجه به تغییراتی که در تنظیم انسولین، طی فعالیت ورزشی در فرد مبتلا به دیابت نوع 2 ایجاد می شود، ممکن است هیپوگلیسمی طی ساعت 14-6 و یا حتی در روز بعد از فعالیت ورزشی ایجاد گردد.

 

طی فعالیت شدید، ذخیره گلیکوژن عضلانی کاهش یافته و در حالت استراحت بعد از آن، این گلیکوژن و گلیکوژن کبدی نیاز به بازسازی دارند. افزایش برداشت گلوکز و ساخت گلیکوژن در گروه عضلات تهی شده از گلیکوژن، همراه با افزایش حساسیت به انسولین بعد از ورزش و افزایش فعالیت آنزیم گلیکوژن در عضلات به کمک همدیگر، خطر هیپوگلیسمی را افزایش می دهند.در نهایت شکست در تعدیل انسولین و برداشت کالری متعاقب ورزش شدید ممکن است هیپوگلیسمی های( کاهش قند خون) شبانه شدید و متعدد را در پی داشته باشد. در فرد غیر دیابتی متعاقب پایان ورزش و در حضور افزایش مختصر گلوکز پلاسما و کاهش غلظت اپی نفرین، ترشح انسولین دوباره شروع می شود. در ورزشکاران مبتلا به دیابت نوع 1 افزایش انسولین بعد از ورزش زیاد نمی شود و هیپرگلیسمی (افزایش قند خون ) بعد از فعالیت مشخص و طولانی است.

مسئله قابل توجه در اینجا این است که میزان حداقلی از انسولین برای جذب گلوکز توسط عضله مورد نیاز است، مطالعه بر روی یک نمونه حیوانی که پانکراس را به طور کامل برداشته بودند نشان داد که در غیاب انسولین، ورزش نمی تواند جذب گلوکز توسط عضله را افزایش دهد.لذا وقتی کاهش انسولین قبل از ورزش وجود داشته باشد که اغلب بوسیله حضور کتون در ادرار مشخص می شود، فعالیت بدنی ممکن است عامل اختلال برداشت گلوکز، تشدید لیپولیز و تحریک تولید گلوکز توسط کبد گرددو یک اختلال سریع در حالت متابولیک که تا کنون در حد سازش یافته بوده ایجاد نماید.